Με τον Ανδρέα Ρουµελιώτη ΑΝΑΠΟ∆ Α ΒΟΥΡΚΩΜΕΝΑ αλλά βουβά, τα κορίτσια µόλις που πρόλαβαν να την ντύσουν νυφούλα. Λίγο πριν να σηκωθεί το στολισµένο φέρετρο πρώτη φορά "σε τέσσερων τον ώµο". ∆εν µας επέτρεψαν να µεταφέρουµε τη σορό της στο σπίτι των γονιών της για να την κλάψουµε, να την τιµήσουµε όπως εµείς ξέραµε, και να κηδευτεί την επόµενη µέρα. Γι’ αυτό τα κορίτσια τη στόλισαν νύφη την τελευταία στιγµή. ΜΟΛΙΣ που κατάφερε ο αείµνηστος δήµαρχος Περιστερίου, ο ∆ηµήτρης Φωλόπουλος, να την πάρει απ’ το νεκροτοµείο και να τη φέρει σπίτι. Ο ιατροδικαστής έγραψε ότι χτυπήθηκε µε κλοµπ σε πολλά µέρη του σώµατός της, αλλά κυρίως στο κεφάλι, µε ιδιαίτερη βαναυσότητα. Τα χτυπήµατα ήταν αµέτρητα, της το έλιωσαν. ΣΤΗ ΣΟΡΟ δεν υπήρχε καθόλου το πίσω µέρος του κεφαλιού της Ματίνας. Τα κορίτσια το έκρυψαν, το κάλυψαν αυτό µε το λευκό πέπλο. Ήταν πανέµορφη µε το νυφικό. Σηκώσαµε τις γροθιές όταν την κατέβαζαν στο µνήµα και ορκιστήκαµε εκδίκηση. ∆εν εκδικηθήκαµε. Ορκιστήκαµε ότι δεν θα την ξεχάσουµε ποτέ. Την ξεχάσαµε. Εκτός αν αυτό που θα γράψω τώρα επαναφέρει για λίγο την αιώνια µνήµη. Θυµάσαι τη Ματίνα; ΗΤΑΝ 16 ΝΟΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 1980. Η πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου ξεκίνησε µια µέρα νωρίτερα φέτος. Η κυβέρνηση του Γεωργίου Ράλλη έχει απαγορεύσει να καταλήξει η πορεία στην αµερικάνικη πρεσβεία. Έθεσε ως επιτρεπτό σηµείο κατάληξης το Σύνταγµα. ΛΙΓΟΥΣ ΜΗΝΕΣ πριν, η κυβέρνηση της Νέας ∆ηµοκρατίας είχε ηττηθεί κατά κράτος από ένα πανίσχυρο, αυτόνοµο φοιτητικό κίνηµα. Ο Ράλλης αναγκάστηκε να αποσύρει τον νόµο 815 για τα πανεπιστήµια ύστερα από ένα πλειοψηφικό, αδιανόητο κίνηµα µαζικότατων καταλήψεων σε όλες τις Σχολές της χώρας, τον δικό µας, µικρό, ετεροχρονισµένο Μάη του ’68. ΜΠΟΡΕΙ να ήµασταν και 5.000, κυρίως φοιτητές, αποφασισµένοι να σπάσουµε την απαγόρευση και να φτάσουµε ως την αµερικάνικη πρεσβεία. Ισχυρές δυνάµεις των ΜΑΤ µας µπλοκάρουν στα Λουλουδάδικα της Βουλής. Ο ΒΑΣΙΛΗΣ του ΟΦΗ (Οµάδα Φοιτητών Ηλεκτρολόγων) λέει στον διοικητή των ΜΑΤ απ’ την ντουντούκα: «Έχετε µόνο πέντε λεπτά διορία να διαλυθείτε»! Μας επιτίθενται. Χτυπούν µέχρι θανάτου. ΤΕΡΑΣΤΙΟ µακελειό. ∆ύο από µας νεκροί, εκατοντάδες οι τραυµατίες. Γέµισαν τα νοσοκοµεία. Ο Βασίλης το πήρε προσωπικά. Είχε φοβερές ενοχές, νόµιζε ότι έφταιγε αυτός. Έγινε χριστιανός. Έκανε έξι ή οκτώ, δεν ξέρω πόσα, παιδιά στη µνήµη της Ματίνας και του Ιάκωβου. Στη γενιά µας όλοι ξέρουν ποιος είναι ο Βασίλης. ΑΥΤΟΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ∆ΙΚΟΙ ΜΑΣ ΝΕΚΡΟΙ. ΣΤΙΣ 16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1980 δολοφονούνται από αστυνοµικούς των ΜΑΤ κατά τη διάρκεια της πορείας για την επέτειο του Πολυτεχνείου η 21χρονη εργάτρια Σταµατίνα Κανελλοπούλου από το Περιστέρι και ο 24χρονος Κύπριος φοιτητής της Νοµικής Ιάκωβος Κουµής. ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ στη µνήµη των 15άχρονων µαθητών, του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και του Μιχάλη Καλτεζά, που δολοφονήθηκαν στη Μεταπολίτευση µε τον ίδιο ακριβώς τρόπο και έπεσαν θύµατα της αστυνοµικής βίας και της κρατικής τροµοκρατίας. Α ΝΑΙ, και του 16άχρονου Ισίδωρου (Σιδέρη) Ισιδωρόπουλου της Οργάνωσης ΜΑΧΗΤΗΣ και της Παράταξης ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ που άφησε την τελευταία του πνοή στην πλατεία Κοτζιά την Πρωτοµαγιά του 1976. ΕΙΝΑΙ κάποιες στιγµές στη ζωή που ο χάρος σού ψιθυρίζει στ’ αυτί. Βλέπεις το νεκρό σώµα του συντρόφου και λες «θα µπορούσα να ήµουν εγώ». Είναι σούρουπο. Απέναντι από τα Λουλουδάδικα στη Βασιλίσσης Σοφίας το µπλοκ της Β’ Πανελλαδικής. Συνθήµατα, µπροστά µας το οδόφραγµα της Αστυνοµίας. ΤΑ ΜΑΤ χτυπούν. Ο κόσµος κολλητά ο ένας πάνω στον άλλο. Χιλιάδες κόσµος. Οπισθοχωρούµε. Η Άσπα φωνάζει «Έχασα την ταυτότητα». Είχε γυρίσει το ταγάρι και άδειασε όλο το περιεχόµενο στον δρόµο. Σκύβουµε να βρούµε την ταυτότητα. Πίσω µας χαµός, κόσµος σπρώχνει, ουρλιαχτά, ξύλο. Από θαύµα τη βρίσκουµε και συνεχίζουµε το τρέξιµο προς Πανεπιστηµίου. ΣΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ο κόσµος σκορπά, τα ΜΑΤ είναι πλέον παντού, πίσω, στο πλάι, χτυπάνε αλύπητα. Είµαστε στο πεζοδρόµιο δεξιά και τρέχουµε µε κοµµένη την ανάσα προς Προπύλαια. Από δεξιά µας, Κολωνάκι µεριά, κατεβαίνουν και άλλα ΜΑΤ. ΕΚΕΙ, ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ, ΕΠΕΣΕ Η ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ. Σκοτώσανε στο ξύλο την 21χρονη Ματίνα Κανελλοπούλου. Λίγο πιο κάτω, τον 24χρονο Κουµή. Το ίδιο βράδυ θα πυροβολήσουν µε ευθεία βολή στο στήθος τον Στέφανο Παπαπολυµέρου που ήταν µέσα στο εγκαταλειµµένο Πολυτεχνείο. Σώθηκε από θαύµα. Το τραύµα ήταν διαµπερές. Θα ήταν ο τρίτος νεκρός. ΗΜΑΣΤΑΝ παιδιά, ρε γαµώ το! Παιδιά. Και άοπλοι. Μας χτυπούσαν µε τόσο µίσος. Ήθελαν να µας σκοτώσουν. Αποµονώνουν τη Ματίνα στη βιτρίνα, στη γωνία Βουκουρεστίου και Πανεπιστηµίου, και τη χτυπούν µε τα κλοµπ µέχρι θανάτου. Με κλοµπ συνθλίψαν και το κρανίο του Κουµή. Ο ΦΙΛΟΣ ΤΗΣ Τ.Γ., ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΣΤΗ ∆ΙΑ∆ΗΛΩΣΗ, ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ: «Με την Ματίνα Κανελλοπούλου και τον αδερφό της τον Γιώργο (δεν ζει πια) µεγαλώσαµε στην ίδια γειτονιά. Στην Ανθούπολη, στο Περιστέρι. Τα σπίτια µας ήταν απέναντι το ένα από το άλλο. Η Ματίνα και το αγόρι της, που τον φωνάζαµε “αράπη” επειδή ήταν πολύ µελαχρινός, ανήκαν στο χώρο της λεγόµενης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Η Ματίνα ήταν δραστήρια στο σωµατείο του επισιτισµού, που τότε λεγόταν κάπως αλλιώς. Την ηµέρα της πορείας του Πολυτεχνείου το 1980 αποφασίσαµε (µαζί κι εγώ, αν και γνώριζα την απόφαση της ΚΝΕ, της οποίας ήµουν ήδη µέλος) να ακολουθήσουµε το µπλοκ που θα επιχειρούσε να πορευτεί στην αµερικάνικη πρεσβεία. Ξεκινήσαµε λοιπόν από τα γραφεία της ΠΠΣΠ στην Ιπποκράτους… Όταν έσπασε η αλυσίδα, κάπου εκεί στα λουλουδάδικα, εκτός από τα ΜΑΤ επιτέθηκαν µε αγριότητα στους διαδηλωτές και οι χωροφύλακες, που είχαν ξύλινα µασίφ γκλοµπ. Αυτοί είχαν αναλάβει το δολοφονικό έργο. Αρχίσαµε να τρέχουµε κατεβαίνοντας την Πανεπιστηµίου, η Ματίνα, ο αδερφός της, το αγόρι της κι εγώ. Η ατµόσφαιρα ήταν αποπνικτική από τα δακρυγόνα, τα οποία µας έριχναν και από τις αύρες, και τα ουρλιαχτά από τους τραυµατίες που αφήναµε πίσω µας ήταν ανατριχιαστικά. Η Ματίνα δεν µπόρεσε να τρέξει για πολύ, µιας και της βγήκε το παπούτσι και, παραπατώντας, έπεσε κάτω. Γυρίσαµε και την είδαµε να σηκώνεται και να µπαίνει σε µια στοά που υπήρχε τότε δίπλα από το ζαχαροπλαστείο του Ζόναρς, µετά το Φλόκα. Στο τέλος της στοάς ήταν η Εµπορική Τράπεζα, αδιέξοδο… Ο αδερφός της, εγώ και µερικοί άλλοι καταφύγαµε σε µια πολυκατοικία που είχε ένα καφενείο στον ηµιώροφο, το οποίο εξυπηρετούσε τις εταιρίες που στεγάζονταν εκεί. Μόλις µπήκαµε, ο µαγαζάτορας κλείδωσε την πόρτα και µονολογούσε “είναι δολοφόνοι, είναι δολοφόνοι”… Κοιτούσαµε προς τη στοά, και βλέπαµε να µπαινοβγαίνουν συνέχεια, λες και χτυπούσαν κάρτα, οι χωροφύλακες µε τα ξύλινα γκλοµπ. Πρέπει να µπαινοβγήκαν 40 χωροφύλακες, ίσως και περισσότεροι. Αργότερα το Σύνταγµα είχε αδειάσει. Με τα πόδια πήγαµε προς Μοναστηράκι, µετά προς Κολωνό, ώσπου φτάσαµε αργά τη νύχτα στο Περιστέρι. Εκεί µάθαµε τα νέα για τη Ματίνα… Ο Γιώργος έφυγε, να αναζητήσει τη σορό της. Ο ιατροδικαστής είπε ότι χτυπήθηκε σε πολλά µέρη του σώµατός της αλλά κύρια στο κεφάλι, µε ιδιαίτερη βαναυσότητα. Όπως είπε, τα χτυπήµατα ήταν αµέτρητα, µε αποτέλεσµα να µην υπάρχει καθόλου το πίσω µέρος του κεφαλιού της Ματίνας… ∆εν επέτρεψαν να έρθει η σορός της Ματίνας στο σπίτι των γονιών της µέχρι να κηδευτεί την επόµενη µέρα. Όµως σύσσωµος ο λαός του Περιστερίου, µε µπροστάρη τον αείµνηστο δήµαρχο ∆ηµήτρη Φωλόπουλο, διαµαρτυρόταν και απαιτούσε να µεταφερθεί το άψυχο σώµα της στο σπίτι της. Έτσι τελικά το µεσηµέρι πριν την κηδεία µια νεκροφόρα έφερε τη Ματίνα στο σπίτι και χιλιάδες άνθρωποι, Ανθουπολιώτες και από άλλες περιοχές, της απέτισαν φόρο τιµής. Ήταν τόσο πολύς ο κόσµος που η αρχή της πορείας είχε φτάσει στο Κοιµητήριο Περιστερίου και το τέλος δεν είχε καν ξεκινήσει από το σπίτι της Ματίνας. Όµως οι προκλήσεις του κράτους και της αστυνοµίας συνεχίστηκαν και στο Κοιµητήριο, όπου δέκα κλούβες ΜΑΤ και αύρες είχαν αποκλείσει την είσοδο και απαγόρευαν να µπει οποιοσδήποτε εκτός της οικογένειας. Τότε ο λαός άρχισε να κινείται εναντίον τους, και µετά από λίγο αποχώρησαν “διακριτικά” πίσω από το Κοιµητήριο. Μυριάδες τα συνθήµατα… Αλλά κυρίως το “Επέσατε θύµατα αδέρφια εσείς” συνόδευσε τη Ματίνα µέχρι που τάφηκε. Οι επόµενες µέρες ήταν ηλεκτρισµένες, µε καθηµερινές πορείες στο Περιστέρι ενάντια στο έγκληµα του κράτους. Αναφέρω αυτά που έζησα εδώ, αντί για µνηµόσυνο στη µνήµη της Ματίνας… Οι δολοφόνοι της Ματίνας αλλά και του Ιάκωβου Κουµή που δολοφονήθηκε στην ίδια πορεία δεν βρέθηκαν ποτέ. Οι οικογένειες των θυµάτων υπέβαλαν µηνύσεις χωρίς αντίκρυσµα». ΤΟ 48% ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΤΟΥ ΑΝ∆ΡΕΑ ΠΑΠΑΝ∆ΡΕΟΥ λίγους µήνες αργότερα, σε µας, τους φίλους της Ματίνας, δεν µας προκάλεσε καµία έκπληξη… Το δηµοσίευσα αυτό πριν από δύο χρόνια και το διάβασαν περισσότεροι από ένα εκατοµµύριο άνθρωποι. Αυτή η ιστορία δεν διδάσκεται στα σχολεία. Είναι το βίωµα µιας ολόκληρης γενιάς. ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ αυτό ήρθε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το ’81 και µαζί µε την Αριστερά πήραν περισσότερο από 60%. ∆εν θέλω να πυρπολήσω κάτι. Οι νεκροί του Πολυτεχνείου δεν ήταν µόνο τα παιδιά του ’73. Ο ΚΟΥΜΗΣ ΚΑΙ Η ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΗ ∆ΙΚΗ ΜΑΣ ΓΕΝΙΑ. Ο Καλτεζάς στην επόµενη. Ο Γρηγορόπουλος στη µεθεπόµενη. ∆εν είναι δυνατόν να ξεχάσουµε. Γιατί αν ξεχάσουµε θα ξανασυµβεί στους επόµενους. Στα παιδιά µας. TO 1985, κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, ο 15άχρονος µαθητής Μιχάλης Καλτεζάς πέφτει νεκρός από σφαίρα του αστυνοµικού Αθανάσιου Μελίστα. 9 772241 833105 Θυµάσαι τη Ματίνα;
One Voice – Πρωτοσέλιδο 17 Νοεμβρίου 2026
⏪ Όλα τα πρωτοσέλιδα εφημερίδων 17/11/2026
Recognized text:






είδη κηποτεχνίας, αυτόματο πότισμα
