One Voice – Πρωτοσέλιδο 15 Σεπτεμβρίου 2026

Με τον Ανδρέα Ρουμελιώτη

ΑΝΑΠΟΔ

Α

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΞΑΝΑ, ψιλομεταμφιεσμένοι σε ομοφοβικές
λεσβίες και πρώην πράκτορες της
Στάζι, τώρα είναι που δεν θα σταματήσω να γράφω τέτοια.
ΓΙΑΤΊ ΠΡΈΠΕΙ να γνωρίζουμε, να
τα διηγηθούμε στις νεότερες γενιές
για να μην ξεχαστούν ποτέ! Γιατί
αλλιώς, θα ξαναγίνουν. Σίγουρο.
ΛΙΒΑΔΕΙΑ. ΧΑΡΑΜΑΤΑ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 1943.
Μεγάφωνα ξύπνησαν την πόλη.
Οι Γερμανοί καλούσαν όλους τους
άντρες, ηλικίας από 15 έως 70 ετών,
να συγκεντρωθούν στη Μητρόπολη. Φώναζαν: «Αν βρεθεί κανείς
στο σπίτι του μετά τις 10 το πρωί,
θα τουφεκιστεί αμέσως». Τους
άντρες τους συγκέντρωσαν στην
Κρύα, στη μάντρα του Πανουργιά,
περικυκλωμένους από στρατιώτες
με το δάχτυλο στη σκανδάλη. Παράλληλα, έψαχναν μέσα στα σπίτια,
καίγοντας, σκοτώνοντας, βιάζοντας.
Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ είχε ενημερώσει τον κατοχικό νομάρχη ότι
είχε βρεθεί το πτώμα ενός Γερμανού
στρατιώτη στη συνοικία του Ζαγαρά

και αυτό θα είχε συνέπειες. Απ’ τις
5 το απόγευμα απαγορεύτηκε η κυκλοφορία. Εκείνο το βράδυ έκαψαν
το Ζαγαρά, ενώ τρόμος είχε απλωθεί σε όλη την πόλη. Τα σπίτια που
κάηκαν ολοσχερώς ανήκαν στους
Παν. Τσιφή, Αγγ. Τσιροπούλα, Νικ.

Καραβασίλη, Αγγ. Γαζή, Γιώρ. Τσιφή,
Γαρέφω Καρκάνα, Ειρήνη Κυτάγια,
Στ. Καμινάρη, Δημ. Δασόπουλου,
Κων. Κοσμίδη, Αφών Αν. Καφρίτσα.
ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ, ΣΤΗ ΜΑΝΤΡΑ με
το φως του κεριού, διαλέγουν 10
Ζαγαρίτες και τους μεταφέρουν με

γερμανικό φορτηγό στην κεντρική
πλατεία. Στο σημείο που είναι σήμερα η Εθνική Τράπεζα, είχαν στηθεί
10 κρεμάλες.
ΤΟΥΣ ΚΡΕΜΑΓΑΝ ΕΝΑΝ-ΕΝΑΝ,
νύχτα 10 η ώρα, με κανέναν Λιβαδείτη παρόντα. Ο απαγχονισμός
περιγράφεται από τον Παναγή Καραμερτζάνη.
Τα ονόματα των ηρωικών θυμάτων:
Λουκάς Δασόπουλος ή Γκανάς,
ετών 23
Κων/νος Σύρος 24
Παναγιώτης Τσάβας 32
Χρήστος Κουντουργιώτης 28
Χαράλαμπος Γεωργουλής 19
Λουκάς Γαμβρίλης 34
Παναγιώτης Γαζής 24
Ανέστης Ιντζίδης 24
Γεώργιος Μπότσαρης 21
Νικόλαος Κομπότης 17
Εις μνήμην...
Συλλογή στοιχείων από το βιβλίο
του Αριστείδη Ρούσσαρη
«Ο ματωμένος Σεπτέμβριος
στη Λιβαδειά το 1943»

ΛΑΪΚΗ ΑΓΡΥΠΝΙΑ… ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ.
Από την κηδεία του Στελάρα του Καζαντζίδη (ούτε
στον Καρρά) είχε να γίνει τέτοιο λαϊκό προσκύνημα. Γύρισε, όπως γουστάριζε, στα παλιά, στην
παλιά του γειτονιά, στην Κοκκινιά. Καταλαβαίνεις
τι σου λέω. Αυτό ήθελε να τραγουδήσει για τα
κορίτσια. Στη φυλακή. Του αγίου του Βαλεντίνου
ανήμερα! Και όταν ο Νότης υποστήριξε τη «Χρυσή
Αυγή», έκοψε κάθε συνεργασία μαζί του… γύρισε
την κάννη και τον πυροβόλησε. Ήτανε αυτό που
ήτανε, ορίτζιναλ, λαϊκός, ροκάς, σκυλάς, θεατράλε, καψούρα, μάγια, γκάβλα, ξε-δώσιμο. Δεν σου
φτάνουνε αυτά;
ΡΟΜΠΕΣ ΞΕΚΟΥΜΠΩΤΕΣ ΕΧΟΥΜΕ ΓΙΝΕΙ, χειροκροτούμε το τίποτα, που νοικιάσανε κάτι άλλοι το
σπίτι μας και πηδιούνται αυτοί και όχι εμείς, πολύ
καφρίλα και δηθενιά, ρε συ φίλε. Κακία, αντιζηλία, φθόνος, είναι σκάρτος και σκατιάρης αυτός ο
χώρος, όπως άλλωστε και ο πολύς ο κόσμος, το
γ@μημένο το κοινό.
ΜΠΡΟΣΤΑ ΟΜΩΣ ΣΤΟΝ, ΠΑΝΤΑ ΑΔΙΚΟ, ΘΑΝΑΤΟ, που σαν εφεύρεση ή έστω επινόηση κάποιου
είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να μας βρει, η αρετή
της διάκρισης γίνεται, αίφνης, συλλογική, κοινή,
επικρατούσα αρετή. Τον φάγανε μπαμπέσικα,
πιάστηκε κορόιδο, του την είχανε στημένη, όπως
πιστεύουν οι πολλοί, εκεί που τονεστείλανε, πίσω
δεν ξαναγυρίζει.
Ο «ΜΑΖΩ» ΗΤΑΝΕ ΕΝΑ ΚΑΛΟΨΥΧΟ, ΑΔΟΛΟ,
ιδιόρρυθμο, πολύ ευαίσθητο και ταλαιπωρημένο
παιδί. Με ένα πηγαίο ταλέντο που ξεχείλισε από
παντού.
ΕΥΓΕ ΜΑΣ, ΜΑΕΣΤΡΟ, μαγκιά μας που τον αποθεώνουμε τόσο. Και ας σκίζουνε τα καλσόν τους
οι ψευτοκουλτουριάρηδες και οι, τάχα μου, του
ποιοτικού. Ο Σταμάτης και ο Φοίβος (ο δικός μας,
όχι της Βίσση) ξέρουνε το γιατί.

ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΘΟΛΟΥ (ΜΑ ΚΑΘΟΛΟΥ!) ΜΑΚΡΙΑ
από το να ξανασυμβεί κάτι τέτοιο (τα χωριστά σχολεία παιδιών
μεταναστών είναι στα προγράμματα της ακροδεξιάς που ματώνει
την καρδιά της Ευρώπης), μερικές φωτογραφίες σήμερα.
1960, ΝΕΑ ΟΡΛΕΑΝΗ... Πρώτη μέρα στο σχολείο. Αστυνομικοί
(για την ακρίβεια, ομοσπονδιακοί πράκτορες) συνοδεύουν την
6άχρονη Ruby Bridges, το πρώτο παιδί Αφροαμερικανών που
πήγε σε σχολείο λευκών. Την υποδέχτηκαν με παιδικό φέρετρο,
ντομάτες και κατάρες.
50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΟΜΠΑΜΑ την υποδέχτηκε
στον Λευκό Οίκο με τα λόγια: «Αν δεν ήσουν εσύ, δεν θα ήμουν
εδώ και δεν θα βλέπαμε μαζί τον πίνακα». Μακάρι πολλά από τα
πρωτάκια του σήμερα, που ξεκινούν στο σχολείο, να ανοίξουν
δρόμους αύριο όπως η Ρούμπι. Στις επιστήμες, στις τέχνες, στην
πολιτική.
(Ο πίνακας είναι του Νόρμαν Ρόκγουελ προς τιμήν της)
Καλή χρονιά!