ΠΕΜΠΤΗ
ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026
ΕΤΟΣ: 55°
ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ: 15682
ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΠΡΩΙΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ
ΧΡΟΝΙΑ
ΗΧΩ
ΤΩΝ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΩΝ
ΠΛΗΡΩΜΕΝΟ
ΤΕΛΟΣ
Τολ. Γραφείο
Κ.Τ.Α.
Αριθμός λόγιος
CADTON
ΚΩΔΙΚΟΣ: 1781
ΗΜΕΡΙ
ΜΕΡΙΔΕΣ
ΕΛΤΑ
Hellenic Post
9ll 772529 029145
Τ: 210 38 17 700 - 210 38 17 716 - 210 38 17 737 F: 210 38 17 331 E: [email protected] W: www.ihodimoprasion.gr
ΣΧΟΛΕΙΑ:
ΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ
- 5.259 ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ,
LOCKERS ΣΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ
ΚΑΙ 669 ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΜΕΝΕΣ
ΜΟΝΑΔΕΣ
Τον σχεδιασμό για τη νέα σχολική και ακαδημαϊκή χρονιά, τις προσλήψεις εκπαιδευτικών,
τις παρεμβάσεις στις σχολικές υποδομές, τον
ψηφιακό μετασχηματισμό της εκπαίδευσης,
αλλά και τις αλλαγές στην ανώτατη εκπαίδευση
παρουσίασε στο Υπουργικό Συμβούλιο η υπουρ
γός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού,
Σοφία Ζαχαράκη.
Όπως ανέφερε, η προετοιμασία για την έναρξη
της σχολικής χρονιάς αρχίζει μήνες πριν από
το πρώτο κουδούνι, με στόχο εκπαιδευτικοί και
σχολικές μονάδες να είναι έτοιμοι και κάθε
μαθητής να διαθέτει τα απαραίτητα εργαλεία.
Ο συνολικός σχεδιασμός αφορά 13.842 σχολι
κές μονάδες, περισσότερους από 1,27 εκατομμύρια μαθητές και πάνω από 145.000 μόνιμους
εκπαιδευτικούς.
Στο μέτωπο της στελέχωσης των σχολείων,
στις 11 Αυγούστου ανακοινώθηκαν 5.259 νέοι
μόνιμοι διορισμοί, ανεβάζοντας το σύνολο των
μόνιμων διορισμών από το 2019 στους 53.912.
Παράλληλα, στόχος είναι περίπου 30.000
αναπληρωτές εκπαιδευτικοί να βρίσκονται
στα σχολεία από την πρώτη ημέρα λειτουργίας
τους, μέσω της πρώτης φάσης προσλήψεων.
Σημαντική είναι και η μείωση των αποσπάσεων
εκπαιδευτικών εκτός τάξης. Για τη νέα χρονιά
περιορίστηκαν στις 1.590, έναντι 1.833 πέρυσι
και 2.047 το 2024-2025.
Στο πλαίσιο της προσπάθειας για ακριβέστερο
σχεδιασμό των αναγκών, η υπουργός παρουσίασε το Eduplan. Al, ένα νέο ψηφιακό σύστη
μα σχεδιασμού της στελέχωσης. Το σύστημα
συνδυάζει στοιχεία όπως οι οργανικές θέσεις,
οι λειτουργικές ανάγκες, οι δημογραφικές μετ
ταβολές και τα χαρακτηριστικά των σχολείων,
προκειμένου να εκτιμώνται με μεγαλύτερη
ακρίβεια οι ανάγκες ανά περιοχή.
ΜΙΣΘΟΙ:
Ένας στους τρεις εργαζομένους
κάτω από τα 1.000 ευρώ
Η πίεση από ενοίκια και ακρίβεια
Η συζήτηση για τους μισθούς στην Ελλάδα
δεν εξαντλείται πλέον στο πόσα ευρώ προέναν νέο εργαζόμενο, το ουσιαστικό ερώτημα είναι
διαφορετικό: πόσα χρήματα απομένουν στο τέλος
του μήνα αφού πληρωθούν ενοίκιο, λογαριασμοί,
τρόφιμα και μετακινήσεις και εάν το εισόδημα
αρκεί τελικά για μια πραγματικά ανεξάρτητη ζωή.
Εκεί ακριβώς εντοπίζεται μία από τις μεγαλύτε
ρες πιέσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η νεότερη
γενιά. Οι αυξήσεις στις κατώτατες αποδοχές βελτιώνουν ονομαστικά το εισόδημα ενός μέρους
των εργαζομένων, όμως η ακρίβεια και κυρίως το
υψηλό στεγαστικό κόστος απορροφούν σημαντικό
κομμάτι αυτής της ενίσχυσης.
Το αποτέλεσμα είναι ότι η οικονομική αυτονόμηση
μετατίθεται χρονικά και η οικογένεια εξακολουθεί να λειτουργεί ως βασικό δίχτυ προστασίας.
Ο εργατολόγος Γιάννης Καρούζος επισημαίνει
ότι η ελληνική οικογένεια συνεχίζει να στηρίζει
οικονομικά τον νέο τουλάχιστον μέχρι την ηλικία
των 22 ετών, μια πραγματικότητα που συνδέεται
άμεσα με το ύψος των αποδοχών και το κόστος
ανεξάρτητης διαβίωσης.
Η στέγαση αποτελεί ίσως το χαρακτηριστικότερο
παράδειγμα της απόστασης ανάμεσα στην ονομαστική αύξηση ενός μισθού και στην πραγματική
βελτίωση του βιοτικού επιπέδου.
Για έναν νέο που σχεδιάζει να εγκαταλείψει το
πατρικό σπίτι, το ενοίκιο αποτελεί μόνο την αρχή
της οικονομικής εξίσωσης. Στο μηνιαίο κόστος
προστίθενται ηλεκτρικό ρεύμα, κοινόχρηστα, τηλεπικοινωνίες, τρόφιμα, μετακινήσεις και όλες οι
υπόλοιπες καθημερινές ανάγκες.
Όταν μεγάλο μέρος του μισθού κατευθύνεται μόνο
στην κατοικία, τα περιθώρια για αποταμίευση ή
για την κάλυψη έκτακτων αναγκών περιορίζονται
δραστικά. Έτσι, ακόμη και εργαζόμενοι με σταθερή απασχόληση μπορεί να δυσκολεύονται να
δημιουργήσουν ένα αυτόνομο νοικοκυριό.
Η εικόνα γίνεται ακόμη δυσκολότερη για όσους
βρίσκονται στα χαμηλότερα μισθολογικά επίπεδα. Ένας στους τρεις εργαζομένους βρίσκεται
κάτω από τα 1.000 ευρώ μηνιαίως, ενώ περίπου
έξι στους δέκα κινούνται έως τα 1.200 ευρώ σε
μικτές αποδοχές.
Με τέτοια εισοδήματα, η αναζήτηση κατοικίας σε
περιοχές όπου τα μισθώματα έχουν αυξηθεί σημαντικά μετατρέπεται σε ιδιαίτερα απαιτητική διαδικασία. Για πολλούς νέους, επομένως, η παραμονή
στο οικογενειακό σπίτι δεν αποτελεί τόσο επιλογή
τρόπου ζωής όσο οικονομική αναγκαιότητα.
Ένα ακόμη κρίσιμο ζήτημα είναι η έκταση στην
οποία οι διαδοχικές αυξήσεις του κατώτατου μισθού
μεταφέρονται στο σύνολο της αγοράς εργασίας.
Η αύξηση του κατώτατου βελτιώνει άμεσα τις
αποδοχές εκείνων που αμείβονται στο χαμηλότερο
νόμιμο επίπεδο. Μπορεί επίσης να δημιουργεί
κάποια πίεση για αναπροσαρμογές σε μισθούς
που βρίσκονται λίγο υψηλότερα.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι κάθε αύξηση του
κατώτατου συμπαρασύρει αυτομάτως προς τα
πάνω ολόκληρη τη μισθολογική κλίμακα.
Όσο απομακρύνεται ένας εργαζόμενος από το
επίπεδο του κατώτατου μισθού, τόσο περισσότερο η εξέλιξη των αποδοχών του εξαρτάται από
άλλους παράγοντες: την ατομική συμφωνία με
τον εργοδότη, την ειδικότητα, τη ζήτηση για εργατικό δυναμικό, την προϋπηρεσία και, κυρίως,
την ύπαρξη συλλογικής σύμβασης.
Έτσι δημιουργείται μια αγορά εργασίας στην οποία
οι κατώτατες αποδοχές μπορούν να αυξάνονται
χωρίς να ακολουθούν με τον ίδιο ρυθμό οι μισθοί
εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων που βρίσκονται λίγο ή αρκετά υψηλότερα.
Ακόμη σημαντικότερη είναι η διάκριση μεταξύ
ονομαστικού μισθού και πραγματικού διαθέσιμου
εισοδήματος.
Ένας εργαζόμενος μπορεί να λαμβάνει περισσότερα
ευρώ από ό,τι πριν από δύο ή τρία χρόνια, αλλά
αυτό δεν συνεπάγεται απαραίτητα ότι βρίσκεται
σε καλύτερη οικονομική θέση. Το αποτέλεσμα
εξαρτάται από το πόσο έχουν αυξηθεί στο μεταξύ
οι τιμές των προϊόντων και των υπηρεσιών που
χρειάζεται καθημερινά.