3341

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
Εβδομαδιαία εφημερίδα της Ανανεωτικής Αριστεράς • Σαββατοκύριακο 20 - 21 Ιουνίου 2026 • Αρ. φ. 1786 • 3 €

Διαρκής δίκη, διαρκής
εκδικητική καταδίκη

POSOKOSTIZEI Η ΝΔ;

Ο Πάνος Λάμπρου γράφει για την
επιστροφή του Α. Γιωτόπουλου στη
φυλακή σελ. 11

ΠΟΛΥ ΑΚΡΙΒΑ

Το Τελ Αβίβ τορπιλίζει
το μνημόνιο ΗΠΑ – Ιράν

Ρεπορτάζ του Αργύρη Παναγόπουλου
για την προκαταρκτική συμφωνία
παύσης εχθροπραξιών σελ. 18

Άρθρο της Στέλλας Κωστοπούλου
με αφορμή τον θάνατο της ιρανής
καλλιτέχνιδας σελ. 24

Το κοντέινερ
της ντροπής
Φωτο: Eurokinissi

Σκίτσο: Public domain vectors / Unsplash

Μαρζάν
Σατραπί:
μία φωνή
ενάντια
στην
πατριαρχία
και τον
ιμπεριαλισμό

Της Όλγας Νάσση

Τ

Είμαστε σε μια
παρατεταμένη φάση
απομάθησης των
συλλογικών αγώνων
Συνέντευξη με τον
κύριο ερευνητή
στο Εθνικό Κέντρο
Κοινωνικών
Ερευνών, Γιώργο
Μπιθυμήτρη
ΣΕΛ. 6, 7

Για ποια παραγωγική
ανασυγκρότηση
της υπαίθρου;
Ο Γ. Μπλειώνης γράφει για τη
δυνατότητα κοκκινο-πράσινης
σύγκλισης στη βάση πέντε
αξόνων
ΣΕΛ. 16

έσσερις ζωές. Τέσσερα
αδέλφια, ηλικίας από 69
έως 88 ετών, απανθρακώθηκαν στο σκοτάδι ενός κοντέινερ στην Κόνιτσα. Δεν
είχαν ούτε ρεύμα, ούτε νερό. Για να
φωτίσουν αυτό το τσίγκινο κουτί
στο οποίο ζούσαν από το 1996, χρησιμοποιούσαν κατά πάσα πιθανότητα ένα κερί ή μια λάμπα λαδιού.
Πριν από τριάντα χρόνια, ο μεγάλος
σεισμός κατέστρεψε το σπίτι όπου
μεγάλωσαν. Από τότε, βαθιά τραυματισμένοι και γαντζωμένοι στα
ερείπια της περασμένης τους ζωής,
είχαν βρει καταφύγιο σε αυτό το
κοντέινερ, παρκαρισμένο στο ίδιο
τους το οικόπεδο. Απέρριπταν τον
έξω κόσμο, τρομοκρατημένοι στην
ιδέα ότι θα τους ξεριζώσουν για να
καταλήξουν σε κάποιο ίδρυμα. Και
το σύστημα, τελικά, τους άφησε να
πεθάνουν εκεί.
Πίσω από το καθησυχαστικό αφήγημα των τοπικών αρχών –«τους
πηγαίναμε φαγητό κάθε μέρα», «είχαμε ενημερώσει τον εισαγγελέα»,
«δεν ήθελαν να φύγουν»– κρύβεται
μια τεράστια ανθρώπινη και πολιτική αποτυχία. Η αποτυχία ενός κοινωνικού κράτους που, πολύ απλά,
δεν υπάρχει. Δεν μπορούμε να ξεμπερδεύουμε με αυτή την τραγωδία
ρίχνοντας το φταίξιμο στην απομόνωση ή στα υποτιθέμενα ψυχολογικά προβλήματα των θυμάτων (μία

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ 2