Έτος ιδρύσεως

1989
(Μηνιαία έκδοση)
2007 - 2017
(Εβδομαδιαία έκδοση)
2017 (Ημερήσια έκδοση)
Έδρα - Γραφεία:
ΒΙ.ΠΕ. ΤΡΙΠΟΛΗΣ, 5Β
Τ.Κ. 221 50 ΤΡΙΠΟΛΗ
Τηλ.: 2710 23 51 80
2710 23 51 81

Ημερήσια Εφημερίδα της Αρκαδίας

ΠAΡΑΣΚΕΥΗ 27 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026 | Αρ. φύλλου 2029 | 1 €

email: [email protected]
www.proinosmorias.gr

Κατώτατος μισθός στα 920 ευρώ – Νέα αύξηση από 1η Απριλίου
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε χθες στο
Υπουργικό Συμβούλιο νέα αύξηση
του κατώτατου μισθού στα 920 ευρώ
από την 1η Απριλίου, στο πλαίσιο μέτρων στήριξης των πολιτών εν μέσω
διεθνούς οικονομικής αβεβαιότητας.
Η αύξηση αποτελεί την έκτη από το
2019, με συνολική ενίσχυση άνω του
41%. Παράλληλα, η κυβέρνηση προχωρά σε παρεμβάσεις για τον περιορισμό των αυξήσεων στα καύσιμα, τη
στήριξη νοικοκυριών και αγροτών και
τη συγκράτηση τιμών στα ακτοπλοϊκά
εισιτήρια.
Ο πρωθυπουργός υπογράμμισε, επίσης, τη σημασία της σταθερότητας
απέναντι στις επιπτώσεις της κρίσης
στη Μέση Ανατολή.
• ΣΕΛΙΔΑ 5

*

Έντονη κριτική ασκεί η Γενική
Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ) στην πρόσφατη κυβερνητική απόφαση για αύξηση μόλις 40
ευρώ στον κατώτατο μισθό, τονίζοντας
ότι το μέτρο δεν επαρκεί για να καλύψει
τις αυξημένες ανάγκες των εργαζομένων.
Όπως επισημαίνει η Συνομοσπονδία, οι
εργαζόμενοι συνεχίζουν να βρίσκονται
αντιμέτωποι με έντονη ακρίβεια και σημαντική άνοδο στο κόστος διαβίωσης,
ιδιαίτερα σε βασικά αγαθά, ενέργεια και
στέγαση. Η περιορισμένη αυτή αύξηση,
σύμφωνα με τη ΓΣΕΕ, δεν μπορεί να
αντισταθμίσει τη συνεχή μείωση της
πραγματικής αγοραστικής δύναμης.
Παράλληλα, στοιχεία από μελέτες του
Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ δείχνουν ότι μεγάλο ποσοστό εργαζομένων

δυσκολεύεται να καλύψει βασικές μηνιαίες ανάγκες, ενώ η Ελλάδα εξακολουθεί
να κατατάσσεται χαμηλά στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως προς την αγοραστική
δύναμη.
Για το 2026, η εκτίμηση του
ΙΝΕ/ΓΣΕΕ τοποθετεί τον κατώτατο
μισθό αξιοπρεπούς διαβίωσης στα 1.052
ευρώ μεικτά, ποσό σημαντικά υψηλότερο
από το ισχύον επίπεδο. Η ΓΣΕΕ επαναλαμβάνει την αντίθεσή της στον καθορισμό του κατώτατου μισθού μέσω
μονομερών κυβερνητικών αποφάσεων,
υπογραμμίζοντας την ανάγκη ουσιαστικής συμμετοχής των κοινωνικών εταίρων. «Η επαναφορά των ελεύθερων
συλλογικών διαπραγματεύσεων και των
Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας αποτελεί τη μόνη βιώσιμη λύση» τονίζει.

Ενέργεια: Ποιο είναι το διακύβευμα; / Σχόλιο του «Π.Μ.»
Η ενεργειακή συζήτηση που ανοίγει
με αφορμή την εκτεταμένη ανάπτυξη
έργων ΑΠΕ σε περιοχές όπως ο Πάρνωνας και το Μαίναλο δεν μπορεί να
περιορίζεται σε μια μονοδιάστατη καταγγελία των επιπτώσεων. Η κριτική
που ασκείται ―και εύλογα― από τοπικές επιτροπές και κοινωνικούς φορείς
αναδεικνύει πραγματικά προβλήματα:
ελλιπή χωροταξικό σχεδιασμό, περιβαλλοντική πίεση, απουσία ουσιαστικής
συμμετοχής των τοπικών κοινωνιών και
κυριαρχία μεγάλων επιχειρηματικών
συμφερόντων. Ωστόσο, η παρέμβαση
του ιατρού και βουλευτή κατά την
πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, Κώστα Ζαχαριά, την οποία φιλοξενούμε στις
εσωτερικές σελίδες, αν και αιχμηρή,
αφήνει ένα κρίσιμο κενό: δεν απαντά
επαρκώς στο θεμελιώδες ερώτημα της
εναλλακτικής πρότασης.
Η κοινωνία δεν μπορεί να πορευτεί

χωρίς ενέργεια. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν
είναι αν θα παράγουμε ενέργεια, αλλά
πόση χρειαζόμαστε, με ποιους τρόπους
θα την παράξουμε και –κυρίως– για
ποιον. Θέλουμε μια χώρα που να καλύπτει τις δικές της ανάγκες με βιώσιμο
τρόπο ή μια χώρα-ενεργειακό κόμβο
που παράγει πλεονάζουσα ενέργεια για
εξαγωγή; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα καθορίζει και το μέγεθος, τη
μορφή και τη χωροθέτηση των έργων.
Σε αυτό το σημείο αναδεικνύεται η
σημασία του κοινωνικού ελέγχου, όχι
ως γενική αρχή, αλλά ως συγκεκριμένη,
εφαρμόσιμη πολιτική. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα θα μπορούσε να είναι
η δημιουργία ενεργειακών κοινοτήτων
σε τοπικό επίπεδο, όπου κάτοικοι,
αγρότες, δήμοι και μικρές επιχειρήσεις
συμμετέχουν συλλογικά στην παραγωγή
ενέργειας. Σε ένα τέτοιο σχήμα, ένα
μικρό αιολικό ή φωτοβολταϊκό έργο δεν

ανήκει σε έναν μεγάλο επενδυτή, αλλά
στην ίδια την τοπική κοινωνία, η οποία
αποφασίζει για την κλίμακα, τη χωροθέτηση και τη χρήση της παραγόμενης
ενέργειας. Τα έσοδα επιστρέφουν στην
περιοχή, μειώνοντας το ενεργειακό κόστος των κατοίκων και χρηματοδοτώντας τοπικές ανάγκες. Και εάν μια
τέτοια προϋπόθεση δεν υφίσταται και
απαιτείται νομοθετική ρύθμιση, αυτή θα
πρέπει να είναι η πολιτική απαίτηση.
Η απουσία τέτοιων προτάσεων από
τον δημόσιο λόγο ―και ειδικά από παρεμβάσεις με πολιτικό βάρος― οδηγεί
σε ένα αδιέξοδο: από τη μία πλευρά, η
άναρχη και συχνά επιθετική ανάπτυξη
μεγάλων ενεργειακών έργων· από την
άλλη, μια καθολική άρνηση που δεν
προσφέρει διέξοδο. Η πραγματική πρόκληση είναι να γεφυρωθεί αυτό το
χάσμα.
[• Παρέμβαση Κώστα
Ζαχαριά ΣΕΛΙΔΕΣ 8 - 9]