858-14-1-2026:Layout 1 14/1/2026 11:06 μμ Page 1

ΕΤΟΣ3 16o
ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ: 858
ΤΕΤΑΡΤΗ 14 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2026

ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ: 1 ΕΥΡΩ

Email: [email protected]
Α ρ . Μ . Ε . Τ. 2 3 0 2 8 3

Εβδομαδιαία Εφημερίδα της Φλώρινας

Νίκος Ανδρουλάκης από Φλώρινα:

Στην πλάτη
των κατοίκων της
Δυτικής Μακεδονίας
έχει συντελεστεί το

σελ.3

μεγαλύτερο έγκλημα της
κυβέρνησης Μητσοτάκη
Ο ρ ι σ μ ό ς κα ι κα τα νο μ ή

σελ.4 & 5

α ρ μ ο δ ι ο τ ή τω ν Α ν τ ι δ η μ ά ρ χω ν σ το υ ς
Δ ή μ ο υ ς Φ λ ώ ρ ι να ς & Α μ υ ν τα ί ο υ
Γιάννης Στρατάκης: Αδιέξοδη Βίαιη Απολιγ νιτοποίηση -

Με Θύματα τους κατοίκους της Δυτ. Μακεδονίας

σελ.11

Γιώργος Τσιρώνης: «Σήμερα πανηγυρισμοί - αύριο ο

λογαριασμός! - Το παραμύθι της δικαίωσης και
ο πραγματικός κίνδυνος για τον Δήμο»
Ο Δήμος Φλώρινας
παρέλαβε έξι νέα σελ.2
ηλεκτροκίνητα οχήματα

σελ.4

Site: echoflorina.gr

Το υπέρ ΗΧΩ γράφημα
της εβδομάδας
Οι ψύλλοι στη ράχη του ελέφαντα

Τ

ην επομένη της απαγωγής του Μαδούρο από την ομάδα
FORCE, οι New York Times έγραψαν πως “αυτό που διαχωρίζει τον πόλεμο από τη δολοφονία είναι ο νόμος”.
Αν αυτό ισχύει, τότε ζούμε στην εποχή όπου ο νόμος έχει
αποσυρθεί διακριτικά από τη σκηνή, αφήνοντας πίσω του
μόνο το σκοτάδι.
“Ιδού λοιπόν η εποχή των δολοφόνων”, προφήτευε ο Γάλλος ποιητής Αρθούρος Ρεμπό. Αυτή είναι η δική μας εποχή.
Αυτός είναι ο τίτλος και το οικόσημό της. “
Ζούμε στην κόψη ενός ιστορικού παραδείγματος.
Η απαγωγή ενός αρχηγού κράτους, ο βομβαρδισμός μιας πρωτεύουσας, οι στοχευμένες δολοφονίες πολιτών στα νερά της
Καραϊβικής, όλα έγιναν χωρίς καμία νομιμοποίηση από διεθνείς οργανισμούς ή ακόμη και αμερικανικούς θεσμούς,
όπως το Κογκρέσο, η Γερουσία κτλ. Χωρίς καν την τυπική
επίκληση του δικαίου.
Όχι πως η νομιμοποίηση θα τα έκανε λιγότερο αποτρόπαια.
Αλλά η απουσία της δείχνει κάτι βαθύτερο: ότι πλέον έχει καταλυθεί κάθε νομιμότητα, ότι ο κόσμος έχει περάσει σε μια
νέα φάση, όπου η ισχύς δεν χρειάζεται καν να προσποιηθεί πως
υπακούει σε κανόνες.
Είναι φανερό πως ζούμε το τελευταίο στάδιο μιας μετάλλαξης.
Από την περίοδο του κόβιντ, όπου σε κάθε χώρα του κόσμου
τα δικαιώματα των πολιτών και η νομιμότητα, αντιμετωπίστηκαν σαν να ήταν μια αχρείαστη, αν όχι επικίνδυνη πολυτέλεια, ως την στην περίοδο της γενοκτονίας της
Παλαιστίνης, βλέπουμε το ίδιο μοτίβο: Όλες οι εκκλήσεις, όλες
οι αποφάσεις των οργάνων της διεθνούς κοινότητας περιφρονήθηκαν. Η νομιμότητα αντιμετωπίζεται πλέον ως εμπόδιο,
όχι ως θεμέλιο.
Η κατάλυσης της νομιμότητας είναι μια κοινή στάση και τη
βιώνουμε ως πολίτες του κόσμου, της Ευρώπης, της Ελλάδας, σε διάφορες παραλλαγές της. Είτε αυτό έχει να κάνει με
τους όρους της καθημερινότητάς μας, είτε με τη γεωπολιτική
πραγματικότητα. Είναι η ίδια συνθήκη που βρίσκεται στον πυρήνα και της εγχώριας πολιτικής, όπου πλέον υπάρχει πλήρης αδιαφορία να τηρηθούν ακόμη και τα στοιχειώδη
προσχήματα.
Τη ζούμε σε μικρές και μεγάλες εκδοχές: στις υποκλοπές, στα
Τέμπη, στον ΟΠΕΚΕΠΕ, στις δολοφονίες στα σύνορα, στην
αλαζονεία της εξουσίας η οποία επιδεικνύεται στον τρόπο
που διαχειρίζεται τα σκάνδαλα μετά την αποκάλυψή τους:
Όταν χαιρετά όρθια στη Βουλή τον Καραμανλή, το μπάζωμα
των Τεμπών, οι ποικίλες στάσεις στις εξεταστικές για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η αντιμετώπιση των γιατρών που διαμαρτύρονται για ελλείψεις κτλ., όλα είναι Τραμπικές παραλλαγές προσαρμοσμένες
στις ανάγκες της κάθε περίστασης. Είναι το ίδιο παιχνίδι με παραλλαγές θυμάτων. Εδώ μπορεί να είναι η αγροτική τάξη, οι
συνταξιούχοι που δεν έχουν λεφτά για το σουπερμάρκετ.
Λίγο πιο μακριά είναι οι κάτοικοι της Βενεζουέλας και του Ιραν.
Αυτό το “δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα” που
πρώτος μεταξύ όλων έσπευσε να δηλώσει ο πρωθυπουργός,
δεν περιγράφει μόνο τον απύθμενο κυνισμό με τον οποίο ασκεί
πολιτική. Περιγράφει επίσης την απόλυτη έλλειψη αντίληψης για το τι θα μπορούσε να σημαίνει μια τέτοια στάση
τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Κύπρο.
Εκείνο όμως που είναι πιο θλιβερό είναι οι…. ψύλλοι. Και μιλάω
για τους ψύλλους στη ράχη του ελέφαντα, που ενώ τον βλέπουν μανιασμένο να ποδοπατά και να συνθλίβει ό,τι υπάρχει
στο πέρασμά του, έχουν την εντύπωση πως το ποδοπάτημα
είναι η δική τους δύναμη. Δεν αντιλαμβάνονται πως βρίσκονται ένα φτέρνισμα μακριά από τον αφανισμό. Γιατί όταν καταλύεται η νομιμότητα, μένει μόνο το δίκιο του ισχυρού. Και
η Ελλάδα - όσο κι αν κάποιοι θέλουν να το ξεχνούν - είναι
απλά ένας ο ψύλλος πάνω στον ελέφαντα του δυτικού κόσμου.