Γυναίκες στην πολιτική σκηνή:
Μια δύσκολη εξίσωση;

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

3341

Άρθρο των Μαρίας Αποστολάκη και
Μαρίας Λιάπη για την ισχνή παρουσία
γυναικών στα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια σελ. 6

Εβδομαδιαία εφημερίδα της Ανανεωτικής Αριστεράς • Σαββατοκύριακο 21 - 22 Οκτωβρίου 2023 • Αρ. φ. 1655• 2 €

ΜΕ ΤΗΝ
ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΩΣ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Δεύτερος γύρος προεδρικών
εκλογών στο Εκουαδόρ

Ρεπορτάζ της Γεωργίας Ντούσια για
τη δυσμενή ανατροπή των συσχετισμών, που οδήγησε στη νίκη της Δεξιάς σελ. 15

Προσφυγικές ροές:
η νέα συγκυρία
λόγω δημογραφικού

Ο Πέτρος Λινάρδος Ρυλμόν γράφει
για τις προσφυγικές ροές που θα συνεχιστούν, όπως και το δημογραφικό
πρόβλημα σε πολλές ευρωπαϊκές
χώρες, χωρίς στρατηγική αλληλεγγύης σελ. 19

Η αποτέφρωση έχει να κάνει
με απορρίμματα, αλλά
και με συνειδήσεις

Η Φαίη Τζανετουλάκου, ιστορικός τέχνης και μεταδιδακτορική ερευνήτρια
στο Πανεπιστημίο Θεσσαλίας μιλά για
όλα όσα δεν έγιναν, αλλά και για
εκείνα που γίνονται στον Βόλο σελ. 22

«Αιώνια ανίδεοι»

Η Ηρώ Τριγώνη γράφει για ένα
ντοκιμαντέρ που δεν έγινε ποτέ,
για μια αληθινή ιστορία που θα ειπωθεί μετά θάνατον. Για τον Στέλιο Φαϊτάκη σελ. 25

Πώς να υπάρξει
ειρήνη με κατοχή;

Συνέντευξη
με τον Πάνο Χαρίτο,
άρθρα των Όλγα Αθανίτη,
Όλγα Στέφου

Του Δημήτρη Χριστόπουλου

Σ

Σελίδες 16-17, 32

Δεν αμφισβητείται μεν
η κυριαρχία, φάνηκε όμως
ότι δεν είναι ηγεμονία
Μια συγκριτική
ανάλυση της
πρώτης με τη
δεύτερη κάλπη
από τον διδάκτορα Πολιτικής Επιστήμης,
Παναγιώτη
Κουστένη

Οι εργαζόμενοι
τώρα δικαιώνονται
Άκυρες οι απολύσεις
των εργαζομένων στα
Λιπάσματα Καβάλας.
Παράνομος κρίθηκε ο
μηχανισμός απεργοσπασίας στην «Μαλαματίνα». Στον αγώνα ρίχνονται ξανά οι εργαζόμενοι
στην efood και το ανακτημένο εργοστάσιο της
ΒΙΟΜΕ επιμένει και συνεχίζει.
Σελίδες 20, 21

Σελίδες 6, 7

την Παλαιστίνη έχουμε κατοχή. Απέναντι στην κατοχή, η
αντίσταση, βίαιη ή μη, είναι
δίκαια. Κάθε όμως αντίσταση; Η
απάντηση είναι απερίφραστη: όχι.
Η σφαγή αμάχων δεν είναι δίκαια
βία. Είναι άδικη. Απάνθρωπη. Η
σφαγή λοιπόν στο πάρτι δίπλα στη
Λωρίδα της Γάζας είναι έγκλημα πολέμου. Η ένοπλη σύρραξη έχει κι
αυτή κάποιους κανόνες. Αυτοί οι
κανόνες είναι οι κόκκινες γραμμές
του ελάχιστου της ανθρωπιάς, κόντρα στη σκοπιμότητα.
Ο πόλεμος βέβαια είναι η κατεξοχήν υποταγή της ανθρωπιάς στον
γεωπολιτικό ή άλλο σκοπό. Όμως
ακόμη κι αυτή η δεδομένη υποταγή
–ο άνθρωπος ως μέσο κι όχι ως
σκοπός– έχει ένα όριο. Δεν σφάζουμε παιδιά, δεν χτυπάμε νοσοκομεία, δεν, δεν, δεν... Αυτό δεν είναι απλώς η ηθική προτίμηση του
γράφοντος. Είναι διεθνές δίκαιο.
Κανόνες δηλαδή που δεσμεύουν
κάθε αρχή.
Ο αντίλογος είναι ότι «ναι, αλλά

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ 2